Czy rząd czy bank centralny powinien mieć kontrolę nad stopami procentowymi?

Author:
17 lutego 2021
Category: Które Mają

Przegląd literatury wskazuje, że niezależne banki centralne generalnie odniosły większe sukcesy w osiąganiu celu stabilności cen niż banki centralne działające pod kierunkiem rządu lub skarbu. Na przykład w streszczeniu swojego dokumentu roboczego NBER z marca 1995 r. Zatytułowanego „Nowoczesne podejście do bankowości centralnej Stanley Fischer z Międzynarodowego Funduszu Walutowego stwierdził:

Dowody empiryczne pokazują nie tylko, że większa niezależność wiąże się z niższą inflacją, ale także, że prawo banku centralnego do niefinansowania rządu i samodzielnego ustalania stóp procentowych zwiększa jego efektywność1.

Niezależne banki centralne w wielu krajach kontrolują politykę pieniężną i stopy procentowe. W innych krajach rządy mogą sprawować bezpośrednią lub pośrednią kontrolę nad polityką pieniężną i stopami procentowymi banku centralnego. Różnice w celach i zadaniach pomiędzy niezależnym bankiem centralnym a rządowym lub skarbowym bankiem centralnym mogą mieć istotne konsekwencje dla polityki pieniężnej i inflacji.

Cel banku centralnego zwykle odzwierciedla chęć kontrolowania inflacji i promowania zdrowej gospodarki. Na przykład, cele Rezerwy Federalnej w prowadzeniu polityki pieniężnej to „skuteczne promowanie celów maksymalnego zatrudnienia, stabilnych cen i umiarkowanych długoterminowych stóp procentowych 2. Głównym celem nowego Europejskiego Banku Centralnego jest skupienie się na stabilności poziomu cen. Gdy polityka banków centralnych odniesie sukces, rząd i społeczeństwo również skorzystają na stabilnej stopie inflacji i zdrowej gospodarce.

Strukturalna niezależność i wiarygodność mogą być również ważne dla banku centralnego. W przypadku Rezerwy Federalnej istnieje kilka kluczowych cech strukturalnych, które mają na celu odizolowanie polityki pieniężnej od nacisków politycznych. Najpierw gubernatorzy są mianowani przez Prezydenta i zatwierdzani przez Senat na 14-letnią kadencję. Po drugie, Fed sam się finansuje; nie jest częścią procesu budżetowego. Ponadto prezesi Reserve Bank są wybierani przez własną Okręgową Radę Dyrektorów i zatwierdzani przez Radę Gubernatorów. Bank centralny musi również wykazać wiarygodność wobec opinii publicznej, jeśli chodzi o możliwość wyznaczania nieinflacyjnego kursu polityki pieniężnej. Bankowi centralnemu bez wiarygodności może być trudniej obniżyć inflację, ponieważ opinia publiczna nie oczekuje, że to zrobi, albo że będzie w stanie to zrobić3.

Rząd i skarb państwa mogą mieć inne cele niż bank centralny. Decydenci rządowi mogą ulec pokusie ciągłego pobudzania wzrostu gospodarczego w perspektywie krótkoterminowej, bez uwzględnienia długoterminowych konsekwencji inflacyjnych. Tymczasem głównym celem skarbu jest zazwyczaj minimalizacja kosztów finansowania długów rządowych. Niższe oprocentowanie długu skarbowego bezpośrednio zmniejsza koszt zadłużenia. Ta potrzeba finansowania dłużnego stwarza zachętę dla skarbu do preferowania polityki obniżającej stopy procentowe w perspektywie krótkoterminowej. Jednak polityka skarbowa, która utrzymuje stopy procentowe na niższym poziomie (niż może celować bank centralny) w celu obniżenia kosztów finansowania ze środków skarbu państwa, stwarza ryzyko nadmiernej stymulacji gospodarki w najbliższej perspektywie oraz spowodowania inflacji i wzrostu stóp procentowych w dłuższej perspektywie. A zatem,umożliwienie skarbowi decydowania o polityce pieniężnej może stworzyć nastawienie inflacyjne i zmniejszyć wiarygodność wysiłków banku centralnego na rzecz kontrolowania inflacji.

Historycznie rzecz biorąc, pod koniec lat czterdziestych i na początku lat pięćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych był okres, w którym Departament Skarbu USA przejmował inicjatywę w ustalaniu polityki pieniężnej i stóp procentowych. Podczas II wojny światowej i do 1951 r. Rezerwa Federalna zgodziła się na utrzymanie stóp procentowych na stosunkowo niskim poziomie, aby pomóc Skarbowi Państwa w finansowaniu dużej ilości długu publicznego wygenerowanego w tym okresie. Rezerwa Federalna zasadniczo zrezygnowała z prowadzenia niezależnej polityki pieniężnej w tym okresie, aby sprostać dążeniu Skarbu Państwa do minimalizacji kosztów finansowania swojego dużego zadłużenia. Stopy inflacji były stosunkowo wysokie przez większą część tego okresu. W 1951 r. Departament Skarbu i Rezerwa Federalna osiągnęły porozumienie, które pozwoliło Fedowi ponownie skoncentrować się na polityce pieniężnej4. W latach po zawarciu porozumienia stopa inflacji w USA gwałtownie spadła.

Wreszcie, istnieje znaczna ilość literatury na temat korzyści wynikających z posiadania niezależnego banku centralnego, który może prowadzić politykę pieniężną według własnego uznania. Ta literatura obejmuje doświadczenia z wielu okresów i krajów. Mimo to krytycy zauważyli, że niezależny bank centralny może nie wystarczyć do niskiej inflacji – że konsensus polityczny wspierający politykę niskiej inflacji może być jeszcze ważniejszy5. niezależność w prowadzeniu polityki pieniężnej.

Bibliografia

Cogley, Timothy. 1996. „Dlaczego niezależność banku centralnego pomaga złagodzić nastawienie inflacyjne. List gospodarczy FRBSF 96-08 (23 lutego). /econrsrch/wklyltr/wl9608.html

Rada Gubernatorów Systemu Rezerwy Federalnej. 1994. Cele i funkcje systemu Rezerwy Federalnej . http://www.federalreserve.gov/pf/pf.htm

Fischer, Stanley. 1995. „Nowoczesne podejście do bankowości centralnej. National Bureau of Economic Research, dokument roboczy nr 5064 (marzec). http://papers.nber.org/papers/W5064.pdf

Greenwald, Douglas, redaktor naczelny. 1994. The McGraw-Hill Encyclopedia of Economics . Nowy Jork: McGraw-Hill, Inc.

Parry, Robert T. 1995. „Niezależność banku centralnego i inflacja. Cotygodniowy list FRBSF 95-16 (21 kwietnia).

Poznań, Adam. 1995. „Niezależność banku centralnego i wiarygodność dezinflacyjna: brakujące ogniwo? Raporty pracownicze Banku Rezerwy Federalnej Nowego Jorku nr 1 (maj).

Spiegel, Mark M. 1997. „Niepodległość brytyjskiego banku centralnego i oczekiwania inflacyjne. List gospodarczy FRBSF 97-36 (28 listopada). /econrsrch/wklyltr/el97-36.html

Walsh, Carl E. 1996. „Odpowiedzialność w praktyce: najnowsza polityka monetarna w Nowej Zelandii. List gospodarczy FRBSF 96-25 (9 września). /econrsrch/wklyltr/el96-25.html

Uwagi końcowe

1. Stanley Fischer, „Modern Approaches to Central Banking, National Bureau of Economic Research, dokument roboczy nr 5064 (marzec 1995). http://papers.nber.org/papers/W5064.pdf

2. Board of Governors of the Federal Reserve System, The Federal Reserve System Purposes & Functions , (1994), rozdział 2. http://www.federalreserve.gov/pf/pf.htm

3. Robert T. Parry, „Niezależność banku centralnego i inflacja, Cotygodniowy list FRBSF 95-16 (21 kwietnia 1995).

4. Douglas Greenwald, redaktor naczelny, The McGraw-Hill Encyclopedia of Economics , (Nowy Jork: McGraw-Hill, Inc., 1994), strona 409.

5. Adam Posen, „Niezależność banku centralnego i wiarygodność dezinflacyjna: brakujące ogniwo? Raporty pracownicze Federal Reserve Bank of New York 1 (maj 1995).

2020 Bank Rezerw Federalnych w San Francisco

We use cookies to provide you with the best possible experience. By continuing, we will assume that you agree to our cookie policy